Bahareh Mirhadi

In conversation with Behzad Khosravi & Amirali Ghasemi


Dialog | Video still | 30min | 2012


Dialog | Video still | 30min | 2012


Dialog | Video still | 30min | 2012


Dialog | Video still | 30min | 2012


Dialog | Video still | 30min | 2012


Dialog | Video still | 30min | 2012

The story begins from the time that I changed my life context; I left Iran, and entered a new environment.

Then, a question obsessed my mind:
How do new contexts affect the artworks of the artists who have left their previous environments? How do they want to present their new works? Would they still be fed by their previous contexts, or would they totally drift apart from or omit this previous environment?

I talked to two of my friends through Skype about this subject; Behzad, who is living in Sweden and who is in the same situation as me, and Amirali who is still working and living in Iran.

Behzad says:
I think that social trends have direct and crucial influence on artistic activities, and this has always been noticeable during the history of art . But there is some other point that should be considered as well, which is “personal experience.” Like, for example, you are producing art works, and Amirali is curating the art works, and these two are two different experiences.

In your current situation—after you entered this new environment—whether you want it or not, you will face new conditions, and it will make you come up with some questions. These questions will result in an hypothesis, and this hypothesis might end up in you creating some artworks. However, maybe you will never produce any artworks connected to your new experience in your new context.

If you made any art, it is important how you present it, with what medium. For example, why you chose “video” as a medium?

Amirali says:
All artists’ art productions are not necessarily related to or affected by the society they are currently living in.

Here, Behzad adds:
Actually, to be influenced by the society doesn’t mean to produce artworks based on social issues. It can be either named social art or it can’t be.

I have started to work on a project, which is based on a philosophical idea that was formed in the late 60’s and the beginning of the 70’s, and has been labelled “multicultural” society. Subsequently, related to this idea, you as a foreign artist are expected to work on subjects related to your own culture, and consequently, you don’t really have the freedom to choose alternative options—for instance, choosing to work on cultural matters different from yours. In my point of view, it can somehow put you at risk or it can totally be offensive in some way.

Amirali agrees with most of the things has Behzad said:
The way that art is treated, especially artworks done by artists who are coming from those cultures that are kind of restricted and constrained, and don’t have easy access to information—according to the definition of “globalization”—is as a pieces of information rather than artworks that others like to analyse in order to extract needed data from those cultures.

In fact, artworks that you see in an exhibition are pieces of information with which they (Westerners) want to play, and most of the artists who are living outside their countries, if they are a bit clever, would put these codes that Westerners are waiting for in their artworks and would play with these ideas in their different works. Take, for example, artists from Lebanon, such as Walid Raad.

Behzad then says:
This would result in a curiosity about these regions. So, dominant and post-dominant views in social trends to these regions is not necessarily for not being able to reach these areas.

This idea was challenged during 70s, and is parallel to racist points of view held after the Second World War; mainly discussed in “Frankfurt-School cases” in the 70s. Thus, the definition “multicultural” was brought up, and that is why the academic leftists suggest that you should speak about yourself. In this condition there is a danger of the continuation of Orientalism that is called New Orientalism. This new phenomenon is based on the simple premise of a negatively represented “cultural difference,” the essentialist view which informs this theory warns that the cultures are closed universes, unchanging in their fundamental aspects; therefore, inferior or backward (immutably traditionalist, irrational, aggressive).

Amirali adds:
But, eventually, this academic system is serving a larger system, and the whole idea could have an ironic result. For example, when someone writes an article about Iran, and tries to indicate that the situation in Iran is not as awful as you think. The system accepts that, at this time, Iranian artworks differ from Shirin Neshat’s works which are full of Iranian codes now known worldwide, but it mostly represents the present, social phenomena in Iran such as underground rap music, or gay and lesbian subject matter in present-day Iran.

To be continued...

وقتی من ایران بودم به واسطه محیطم سعی می‌یط شخصی و اجتماعیم بازیی از هنر تبدییییه چیزهایی تغیی

این سوال من رو درگییه هنرمند با تغیییط جدید چقدر تاثیر می‌ذاره؟ این جابجایی به چه صورت ارایه می‌شه؟ مخاطب غربی رابطه‌ش با اثر چه جوری هست؟

گفتگوییین من و بهزاد و امیرعلی

و بهزاد می‌گه:
به طور مشخص من به نوعی در ارتباط با جامعه‌ایی می‌ین ارتباط می‌تونه به هر صورتی در اثر نمایش پیی ایی هست و من به اییان اجتماعی تاثیر مستقیم در فعالیت‌های هنری می‌ذاره و همیشه هم در تاریخ هنری دیده می‌شه. ولی یه ماجرای دیگه‌اییید اثر هنری می‌ی و امیر علییتوری می‌ین دو، دو تجربه و نگاه متفاوته.

در فرایی وقتییط جدید می‌شی بعد از مدتییط اون محیط مواجه می‌شی، سوال برات درست می‌شه و بعد برات یه فرضیه‌ایی‌گیره و اییگه مدیی‌ده و بعد تبدیل می‌شه به اثر هنری و یا اصلا نمی‌شه.

چگونگی نمایش دادن اون، و چرا داری از این مدیوم استفاده می‌ی یا چرا ویدیی، چرا نقاشی نه؟ برمی‌گرده به...

و امیر علی می‌گه:
ی تولید نمیی‌تونی از اطرافت بگیری یا نگیری.

ی در اون محیی محیط جدیدم می‌تونم بعد از مدتی

بهزاد اضافه می‌

در واقع تاثیر از شرایط اجتماعی لزوما به معنای هنر اجتماعی نیست.

در امتداد صحبت‌های امیرعلییط جدیین ارتباط رو برقرار می‌ین اثر در هر صورت می‌تونه تعریف هنر اجتماعییش رو داشته باشه. می‌تونه نباشه و یا تبدیل به ییان دیگه بشه.

من در پروژه خودم هم دارم در ایی‌یه ایده اییده در مختصات فلسفه هم وجود داره و جریانش از حدوده اواخر دهه 60 شروع و تا اوایل دهه 70 در اروپای غربیی توسعه یافته تعریفی به نام مولتی‌ی) پی

این تعریف به نوعی باعث این می‌ی طییی از ایران اومدی مشخصا باید در مورد ایی. و ایید به قول امیرعلی توهین آمیزه.

در این مدت ایی اصولا نمی‌ییجته دنبال راهی می‌ین جریان رو ارایه بدم (نشون بدم).

امیرعلی با صحبت‌هایییشتر قسمت‌هاش موافقه و می‌گه:
این برخوردیی‌شه با هنر بخصوص برای بعضییییلی در جریان آزاد اطلاعات نیستن با اون تعریف جهانی‌سازی و وقتی هر چیزییاد بیرون شروع می‌ییی‌ی‌یی برای هنریی نمی‌ده و نتونه با تحلیلیی‌ها می‌یلتر می‌شه.

در واقع اثرهاییی‌بینی تی‌هایی‌ها (غربی‌ها) به راحتی باهاش بازی می‌یلی از هنرمندایییییی‌ی‌گنجونند و با فضاش بازی می‌یلی از آرتیست‌های لبنانی مثل ولید راد.

به نظر من مثل این می‌‌ها یه اطلاعاتی رو برای آشناییی‌یارن، این یه نگاه برتر جویانست.

و بهزاد:

ییفی وجود داره به معنای جهانییران در اون قرار نگرفته و این عدم قرار نگرفتن در جریان می‌تونه مثبت باشه، می‌تونه منفی.

یگه ایین شرایط باعث می‌یی رو نسبت به محیط ایین نگاه استعماری و پسااستعمارییان‌های اجتماعی ربط دارن صرفن به واسطه عدم دسترسی به اون محیط نیست.

این مساله در دهه 70 در جریان نژادپرستی در اروپا یا در جریان پس از جنگ جهانیییی‌گیره در نهایت مولتی‌ید میاد ودر واقع این دیدگاهیییی‌بینی از طرف چپ‌هاییی‌گن شما باییید میایید.

و امیر علی:
اما در نهاییییی‌یستم دیگه‌ای خدمت می‌ین سیییه سیستم بزرگتری خدمت می‌یع می‌تونه قضی

مثل زمانیی یه مقاله در مورد ایران می‌نوییران اینقدرها هم بد نیست. سیستم می‌ی. و می‌گه یه محصول جدید از ایین نشاط نیست اما مثلا رپ آندی گرندهِ/ یا یه فیی‌ها و لزبیین‌ها فیلم می‌سازه.

امیر علی و بهزاد موافق اییانییی در روند پایه‌ای باشه می‌تونه راهی باشه دور از این هیاهوها.

یعنی جریان پروسه هنری رو فارغ از اییجه آخرش با چه مدیومی یا در چه متنی/ زمینه‌ای یا در چه گالری نمایش داده بشه، فارغ از هر چیزی اون رو بسازی.


Bahareh Mirhadi is an artist based in Umeå. She holds a Master’s of Fine Arts Degree from Umeå Academy of Fine Arts, and Bachelor of Painting degree from Bahonar University in Kerman, Iran. She has exhibited her work at Galleri 60 Umeå and Nikzad Gallery, Tehran. Iran.

بهاره میرهادی هنرمندی، سوئد است. فوق لیسانس هنرهای زیبا از دانشگاه هنرهای زیبا دانشگاه اومِؤ، و لیسانس نقاشی، ایران.
او در گالری شصت در اومِؤ سوئد و گالری نی، ایی خود را به نمایش گذاشته است.